Okulların açıldığı bu günlerde, anaokulu ve ilkokula başlayacak çocukların velileri için en kritik konu ayrılık süreci oluyor. Çocuğun anneden ayrılması yalnızca fiziksel değil, aynı zamanda duygusal bir süreçtir. Aynı durum anneler için de geçerlidir; onlar da çocuklarından önce fiziksel, sonra duygusal olarak ayrılmayı öğrenmek zorundadır.
Türkiye’de hâlâ birçok anne-baba, çocukları evlenseler bile aynı evde, apartmanda, mahallede hatta şehirde tutmak istiyor. Bu durum, özellikle annelerin oğullarına aşırı bağlı kalmasıyla kendini gösteriyor. Halk arasında “Lacoste sendromu” diye anılan bu bağımlılık, Kemal Sunal ve Adile Naşit’in unutulmaz filmindeki sahnelerle hafızalara kazınmıştır: Anne, damatla gelinin arasına girip uyumaya çalışır. Bu örnek, bağlanmanın ne kadar güçlü ve bazen sağlıksız olabileceğini gösteriyor.
Çocuklar okula ilk kez başladıklarında doğal olarak kaygı yaşarlar. Ancak doğru psikolojik destekle bu dönem kolayca atlatılabilir. Ne var ki çatışmalı evliliklerin olduğu ailelerde, bu süreç beklenenden daha zor geçer. Aşırı kaygılı bir anne, çocuğunda dengesiz bağlanma bozukluğu oluşturabilir. Bu da zihinsel karmaşaya ve orantısız tepkilere yol açarak, zamanla okul fobisine dönüşebilir.
Bu sorunların çözümü için en önemli değişimi ailelerin kendisi yaşamalıdır. Veliler, okulun rehber öğretmeni, sınıf öğretmeni ve diğer öğrencilerle birlikte hareket ederek süreci kolaylaştırabilir. Ancak taraflardan birinin isteksizliği çözümü uzatır ve karmaşık hale getirir.
Aşırı kaygılı ailelerin en kısa zamanda alanında eğitimli bir aile danışmanı, psikolojik danışman ya da psikolog ile görüşmesi büyük fayda sağlar. Çocuğun sağlıklı bir şekilde okula uyum sağlaması, yalnızca bireysel değil toplumsal bir kazanımdır.
Çocuğun okula başlaması, yalnızca onun değil, tüm ailenin yeni bir döneme adım atmasıdır. Ayrılık kaygısı doğal bir süreçtir; ancak doğru yönetilmediğinde okul fobisine dönüşebilir. Ailelerin bu dönemde bilinçli davranması, hem çocuklarının hem de kendi duygusal sağlığı için kritik önemdedir.
