Çevreciliğin Nirvana’sı BM’nin Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri olarak kabul görüyor. Dünyanın her devleti buna uymak zorunda! Aslında başlıklar uzun yılların birikimiyle hazırlandı. Hedef başlıklar da ve genel durum da dünya için umut vaat ediyor. Çevrecilere yol gösteren bir yararlılığı olduğu söylenebilir.
Ancak işleyiş gerçekten böyle mi?
Biraz geriye gidip BM sürdürülebilir kalkınma hedeflerinin hangi koşullarda ortaya konduğuna bakalım.
Soğuk savaş bitmekte, SSCB dağılmaktadır. ABD dünyanın etrafında dönmesi için adımlarını daha sert atmış, Körfez Savaşı’nın dumanı hala tütüyor.
İşte böyle kısa ve olabildiğince genel bir tasvirle tarif edilecek dönemin başında devletler bir araya geldi. 1992 Haziranı'nın başında Rio de Janeiro’da BM Çevre ve Kalkınma Konferansı yapıldı.
İnsanlık iklim değişikliği ile mücadele edecek birlikte medeni bir ufka yürüyecekti. Batılı gelişmiş devler yoksul devletlerin gelişimine katkı sunacaklardı.
Geldiğimiz noktaya bakalım: Dünyanın jandarması lafını dinletemedikçe daha da saldırgan hale geldi. İran ve Venezuela gibi devletlere hiçbir sağlıklı insanın savunamayacağı ambargolar konulup halklar açlığa mahkûm edildi. Oldukça demokrat ve medeni Arap şeyhlerinin devletleri bu ambargolardan etkilenmedi. NATO Putin'in kapısına kadar genişledi.
Kendimizi kandırmayalım.
Ertesi gün her şeyin olabileceği bir yaşamda geleceğe yönelik adımlar atmak pek mümkün görünmüyor.
Dünya bu güvensizlik içerisinde hangi sürdürülebilir kalkınma adımlarını atabilecek?
Devletler bütçelerini kendilerini korumak için ayırmaya mecbur bırakılıyor. Güvensizlik ortamı her devleti biraz daha otoriter hale getiriyor. Her millet haklı olarak kendi ulusal güvenliğini korumak zorunda.
BM sürdürülebilir kalkınma hedefleri bu tabloda yanan evin bahçesine çiçek ekmeye benziyor. Şayet iklim değişikliği mücadele edeceksek koskoca devlet başkanlarının dahi rahat uyuyamadığı şartları değiştirmek gerekiyor. Her gün çiçek ekiyoruz, ertesi gün üzerinden tank geçiyor.
Tüm çevreciler artık dünyanın öbür yanını da görmeli.
