Bazen soruların cevabını bulamayız.


Türkiye’nin cumhurbaşkanlığı sisteminde aynı Amerika’da olduğu gibi demokrasinin iki ana partinin arasında sıkışacağı öngörülüyordu. Zaman bize bunun tersini gösterdi. Demek ki Türk seçmeni Amerikalılar gibi davranmıyor ve siyaset kültürümüz Atlantik’ten farklı.


Türkiye’nin önündeki sorunları kim çözecek?


Görüldüğü üzere Türk demokrasisi tek bir partinin egemenliğini kabul etmiyor. Ancak lidersiz de yönetme iradesi sağlanamıyor. Bu sebeple davası olan bir cumhurbaşkanı ittifak partilerinin taleplerini kendi yönetiminde buluşturabiliyor. Olağanüstü bir gelişme olmadığı sürece Recep Tayyip Erdoğan %50+1 matematiğinin cevabı olmaya devam edecek. Bu yalnızca bir matematik değil aynı zamanda Türk demokrasisinin denklemini doğru bir şekilde uygulayan siyasetin başarısı anlamına geliyor.


Türk siyaseti yakın gelecekte önemli bir kırılma yaşayacak!


Bugün siyasete yön veren ve gücü etrafında toplayanlar yerini başkalarına bırakacak. Bunu bilmek için özel bir istihbarata gerek yok çünkü herkesin yaşı ortada. Bu sebeple herkes kendi partisini geleceğe hazırlamak için çaba gösteriyor. Başta cumhurbaşkanı olmak üzere usta siyasetçiler kendi partisinde bazı düzeltme harekatları yapıyor. Tarih boyunca köklü kurumlarda noksanlar oluşmuştur, becerildiğinde de sorunlar çözülmüştür. Bozulma her yerde olur, büyük ve köklü kurumlarda daha çok olur. Ak Parti içindeki sorunların üzerine cesurca yürüme kararı aldı. Sonucunu birlikte izleyeceğiz.
Peki Cumhuriyet Halk Partisi yaşadığı sorunların üstesinden gelip davasını geleceğe taşıyacak hale gelebilecek mi? Parti içinde yaşanan ve bölünmeyle sonuçlanan sürecin doğruluğunu tartışmayacağız.


Ancak Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP’yi geleceğe taşıyacak adımlar atması gerektiği tarihsel bir zorunluluk olarak önünde duruyor.


CHP’nin şimdi her zamankinden daha çok oy almaya ihtiyacı var ama bir o kadar siyasi konumlanışını netleştirmeye de ihtiyacı var.


Sayın Kılıçdaroğlu’nun Haziran ayında kaleme aldığı “Batı’nın Yol Ayrımı: ABD’nin Batısı mı, Aydınlanmanın Batısı mı?” başlıklı makalesi CHP’nin yeni rotasına dair bazı işaretler veriyor. Peki CHP gerçekten bu yola girecek mi?
Amerikan Emperyalizmi bugün dünyanın başındaki en büyük beladır. ABD başkanına küfrederek, biz Antiemperyalistiz diyerek tersini yapmak mümkündür.


Geçmişte CHP milletvekilleri Amerika’nın FETÖ yapılanmasına operasyon düzenlenirken Samanyolu televizyonuna sahip çıkmaya gitmişti. Kendi televizyonları olan Halk TV için dahi bu kadar direnç göstermediler. Cumhurbaşkanı adayları keza bu televizyonda yorumculuk yaptı. Bu medya kuruluşu Türkiye’nin milli direncini yok etmek için bir operasyon merkeziydi. CHP bunu göremediği gibi sürecin de parçası olmuştu.


Atatürk’ün cumhuriyete ayaklandığı için yargılatıp astırdığı insanların anıtları dikildi ve CHP tarafından sahip çıkıldı. Türk Milleti kavramı beğenilmedi, yetersiz görüldü yerine eşit yurttaşlık tanımı getirildi.


Tüm dünyada 1 Mayıs milli bayraklarla kutlanırken CHP nedense işçi bayramında Türk Bayrağı taşımamayı adet edindi.
Ve daha bir sürü şey…


Bugün CHP’nin içinde bulunduğu süreçte tabanın altı ok vurgusu anlamlı. Videosunu izlediğim Bursa il başkanı Deniz Baykal’ın 29 Ekim konuşması bunu doğrular nitelikteydi.


Kemal Kılıçdaroğlu’nun geleceğe nasıl bir parti bırakacağını merak ediyoruz. Altıda altı Atatürk ilkelerini kabul eden bir örgüt ortaya çıkartabilecek mi? Mesela CHP’nin milletvekilleri, belediye başkanları içinden gelerek “Ne mutlu Türk’üm” diyebilecek mi? CHP antiemperyalistse orta veya uzun vadede NATO dışında bir güvelik politikası ortaya koyabilecek mi? NATO savunuculuğu yapıp sonra da antiemperyalistiz diyerek bu siyasetin yürütülemeyeceği ortaya çıktı. CHP AB’nin neoliberal hegemonyası içinde mi düşünecek yoksa milli bir yol mu çizecek?


Dünya Avrupa’dan ibaret değil. Afrika’dan Asya’ya kadar milyarlarca insan çok daha ileri medeniyetler inşa ediyor. CHP’nin dünyaya yönelik diğer partilerden farkı ne olacak? Sonuçta Atatürk’ün kurduğu ve en eski partiden söz ediyoruz.
Bir asırlık parti de ailelerin zamanla etkili olması çok normal. CHP eğer halkçıysa aile hegemonyasından kurtulup vatandaşın partiyle bağını kurabilir mi?


Herkes için bir CHP mümkün değil. Siyasi olarak CHP’nin yeni yeri neresi, bunu herkesin öğrenmeye hakkı var. Eğer bir şey değişmediyse menfaat kavgasından fırtına koptu diyebiliriz sanırım.


Pahalılık ve göçük yollar gibi günlük meseleler değişir, ideolojik konum geleceği belirler.
İlk sıraya çok oy alma hedefini koyarsanız sonuç işte tam da şu an izlediğimiz gibi olur.
Bu sebeple kurucu kodlara gerçekten dönülecekse şov haline gelmiş içi boş mitingler yerine üretici kurultayları yapılabilmeli. Tacir köyünün kirazı Pekin’e nasıl satılacak, bunun örgütlenmesi yapılmalı.
Arnavutluk’ta Alevi Vatikan’ı kurulurken CHP’nin buna karşı örgütlü bir şekilde bilimsel ve kapsayıcı eylemleriyle karşı çıkabilmesi gerekir.


Gençler mesleğini yapamadığı için canına kıyıyor. Milyonlar boşuna mı okuduk diyor? CHP bunun çözümünü açıklamak için iktidar olmayı mı bekleyecek? Parti yöneticilerinin belediyelere doluşturduğu akrabalarının gölgesinde hangi gence siyaset imkânı tanınacak.


CHP’nin muhalefet anlayışı bir muhtar adayının itirazlarının çerçevesini aşmalı.