“Hayatın en büyük trajedisi ölüm değil, yaşarken içimizde ölen şeylerdir.”
Norman Cousins
Padişah, dondurucu soğukta sarayının dışındaki nöbetçileri teftişe çıkar. Tipi ve ayazın iliklere işlediği o gecede, saray kapısında nöbet tutan askerlerden birinin üzerinde çok ince bir kıyafet olduğunu ve soğuktan titrediğini görür. Askere yaklaşır ve:
— Evladım, bu dondurucu soğukta incecik kıyafetle üşümüyor musun?
diye sorar.
Asker cevap verir:
— Üşüyorum Padişahım ama vazifemdir, dayanırım.
Padişahın yüreği sızlar:
— Olmaz böyle şey. Ben şimdi saraya giriyorum, sana hemen kendi kalın kürklerimden birini göndereceğim. Giyer, ısınırsın.
der. Asker çok sevinir ve padişaha teşekkür eder. Padişah sarayın sıcak odalarına girince devlet işlerine dalar ve askere kürk göndermeyi unutur. Sabah olduğunda padişahın aklına geceki nöbetçi gelir. Hemen kürkü alıp kapıya koşar ama çok geç kalmıştır. Nöbetçi donarak hayatını kaybetmiştir.
Anonim bir hikâye
“Bir kalbe tohum ektiysen, o tohumu sulayacaksın. Yoksa tohumla birlikte kalp de ölür!”
Özkan Günal
Ölmek, tüm yaratılanlar gibi insanın da yaşamının sona ermesidir. Bu gerçeklik ışığında baktığımızda yaşam kavramının ne olduğunu anlamamız gerekir. Ölüm yok olmaksa, yaşam var olmak olarak çıkar karşımıza.
Her insan için yaşamak, kendi beklentilerine göre farklı anlamlar içerir. Bu tanımla, istediği hayatı yaşayamayan birey zaten ölüdür düşüncesi doğar. O zaman yaşamanın anlamı kalmaz. Ama sözümüz, insanın hizmet etmeden, çaba göstermeden, çalışmadan, belli bir plan dâhilinde kendisine gösterilen, sırf nefsaniyete yönelik, aşırı lüks tüketim üzerine kurulu sahte bir hayatın özentisiyle kendi mevcut hâlini reddeden bir anlayışa değil. Sözümüz; hayatın gerçekliğinden kopmamış, kendisini bulunduğu konumda geliştiren, çalışan, üreten, gayretli ve samimi olan zihinlere.
Yaşamayı nefes alıp yiyip içmek, giyinmek, eşya sahibi olmaktan ibaret zannetmeyip hayatına bir anlam ve amaç katmak olarak ele alırsak... İnsan olmanın mesuliyetini gündelik sahte kazanımlar uğruna yok ediyorsa, çalışmayı, üretmeyi, düşünmeyi, okumayı, gelişimi yok sayıyorsa, kendisine, topluma ve devlete faydalı olmayı önemsiz görüyorsa kendi yaşamını sonlandırmıştır. Yaşamak bir değer katmaktır. Yaşamak; adaletli, ahlaklı, seven, saygı duyan, önemseyen olmaktır. Kalbinde umut, gözlerinde fer, düşüncelerinde sevinç olup bugüne ve yarınlara dair gösterilen çabanın boşa çıkmamasıdır.
Bir insan, inançlı olduğunu söylem ve eylemleriyle ortaya koyuyor ama inancına dünyevî çıkarlar uğruna aykırı davranıyorsa, yaşamını bitirmiştir. Yaşam, inancını emredildiği şekilde, nefsaniyete asla taviz vermeden korumak ve uygulamaktır. Bir görevli, görevini halka hizmet etmek yerine kişisel çıkarlarına yönelik kullanıyorsa yaşamını bitirmiştir. Yaşamak, görevini adilce, en iyisiyle yaparak halka hizmet etmektir.
Eğer bir insanın elinden dünya zenginliği için her türlü yasağı çiğneyerek ve umursamayarak sevgisini, saygısını, güvenini, gayretini, umudunu, yarınlarını alırsanız; dürüst olanı cezalandırır, zalimi ödüllendirirseniz yaşamına son vermiş olursunuz.